تکامل جادو نیست؛ فیلتر است. هر احساسی که داریم، برای زنده ماندن بوده.

(ساختار مولکولی دوپامین)

دوپامین انسان را رام می‌کند. اگر انسان میلی به جفت‌گیری نداشت، نسلش تمام می‌شد. عشق و لذت، هر دو ابزار بودند.

بدن دختر شاد شد، برایم عجیب بود. به مستطیل سفید نگاه می‌کرد و راضی بود، هرچند دلش بابت دارآویخته بودن فریاد می‌زد.
انگار که چاقویی در بدنش می‌رفت اما او با این چاقو شاد می‌شد.
او وابسته‌ی مستطیل بود، تحت کنترل آن، اما من هیچ حسی نسبت به مستطیل نداشتم.

کمی دچار جنون شده بودم، دیوارها محکم می‌تپیدند و خشمگین بودند.
به بالای سرم نگاه کردم و یک سوراخ دیدم، واردش شدم و آن راه تنگ و تاریک را ادامه دادم.
اوه! این بار صدای یک فریاد نبود، صدای دل‌های زیادی را می‌شنیدم، بلاخره به جایی بزرگ رسیدم که فضای خالی بسیار زیادی بود.
اما هنوزم نه خبری از آسمان بود، نه درخت.
فقط تاریکی و.... انسانهای بیشتر!

آویزان به شش ضلعی، و خیره به صفحه‌های نورانی.
دیگر توان ابهام را نداشتم، "یک توضیح می‌خواستم!"
یکی از جوان‌ها را از طنابش پایین انداختم، شروع کرد به فریادهای غمناک و بغض.
هرچه کردم این کارش تمام نشد، نمی‌توانستم این وضع را تحمل کنم.
یک پاسخگو می‌خواستم، یک پاسخگو تا بفهمم: اینجا کجاست! این شش ضلعی ها چیستند که کنترل تمام انسانها را دارند؟

جوانی که روی زمین به ناله افتاده بود را خفه کردم، نمی‌دانم زنده ماند یا نه،
فقط دیگر صدایی از او بیرون نمی‌آمد.

یک نوجوان 18 ساله بود. نزدیک من آمد،
روی لباسش طرح مستطیل شکسته شده نمایان بود.
با حس بغض گفتم: اینجا چه خبر است؟
پاسخ داد: آنان فقط به دنبال راه اند، راه. راهی که به آنان پاداش میدهد.
هیچکس آنان را مجبور به دارآویختگی نکرده، خودشان این کار را کردند.

منظورش را درست نفهمیدم.
+ افراد دیگری نیز اینجا هستند؟
- در این جهان؟ بله.
+ چرا این افراد را نجات نمیدهید؟
- تا زمانی که کسی نجات نخواهد، هیچکس نمیتواند آنهارا نجات دهد!
+ چه چیزی باعث شده که اینها به این وضعیت وارد شوند؟ التماست میکنم، حقیقت را بگو!

پسر هیچ نگفت، چاقویی در آورد و گفت:
به دنبال کدام حقیقتی؟
حقیقت محکوم به مرگ بود.
سپس چاقو را در گردنش فرو کرد.

حس ترس مرا با آرامش در آغوش گرفت، پسر هنوز کامل نمرده بود.
ناگهان حس عجیب وحشتناکی کردم، دور گردن من هم طنابی بسیار نازک بود که متوجهش نمی‌شدم!
+ این طناب ها چرا دور گردن همه هستند!
- طناب ها زیبایی زندگی هستند، هرقدر در طناب نازک‌تری باشی دنیا را وحشتناک‌تر می‌بینی.
+ چی؟ چرا! یعنی لذت و خوشی انقدر وابسته کننده است؟
پسر دیگر خونی برای صحبت کردن نداشت.

حال به فکر فرورفتم،
شاید وقتی انسانها را از طناب پایین می‌آوردم،
از وحشتناکیِ دنیای "واقعی و بدون لذت" دچار فروپاشی می‌شدند!
اما حداقل، طناب من نازک بود و به این دنیای بی رحم عادت داشتم.

انگار که اینجا طوفان خون آمده بود،
چاقو را از گردن پسر بیرون کشیدم و یک ایده به ذهنم رسید!
به یک سمت رفتم و با چاقو شاخه های سیاه را قطع کردم، تک به تک.
بلاخره به محفظه‌ی دیگری رسیدم که همه‌ی انسانهای آنجا بیدار بودند!
فکر کردم به عنوان غریبه، قرار است توجه زیادی به من شود یا احساس خطر کنند.
اما هیچ اهمیتی نبود،
کسی چیزی برایش مهم نبود.
آنان همگی از ذات کثیف جهان آگاه بودند و هیجانشان سرکوب شده بود.

مدتی بین آنها بودم و فهمیدم که همه نادانایند، کسی نمی‌داند ولی در نادانایی سهیم‌اند. همگی در انزوای و افسردگی بودند.